Gecelerime ortak oldun sen günlerce.Ve her umutsuzluğa düşüşümde seni buldum yanımda.Geceleri döndüğüm boş evde yine sendin beni karşılayan.
Kaçak sevdalarımda hep sen.Sigaramın dumanını paylaştın tüm bıkkınlıklarımda.Ve kadeh kadeh İzmir oldun; Alsancaktan Pasaporta akşam faytonları...Sokak ortalarında ağlarken gözbebeklerim bir sen vardın yanımda bir de sis lambaları.
Kaçmayı çok denedim ve başaramadım senden.Döndüm işte.Anladımki tüm yollarım sana çıkıyor.Ve anladımki düşlerimdeki o beyaz duvak en çok sana yakışıyor.
Bir şehir hatları vapurunda sigaram oluyorsun dumanı martılara yadigar kalan.
Ve anladımki senin beni sevdiğin kadar ben de sevmişim seni.
Sen yalnızlıksın; yalnızlığımsın.
Benimle evlenir misin?
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta