Mahmut’un elinde
ne silah var
ne dünya.
Bir elek,
bir kazma,
bir kürek…
Ve altı çocuğun adı
avuç içlerine kazınmış.
Toprak konuşmuyor artık,
taşlar suskun,
enkaz hafızasını yitirmiş.
O yine de eleyip duruyor
ölümü,
zamandan kalan kemikleri.
Bir baba bu kadar eğilince
yer çekimini kaybeder dünya.
Dizlerinin üzerinde
bir ülke çöker,
bir rahim susar,
bir gelecek kırılır.
Mahmut
ağlamıyor.
Çünkü ağlamak için
mezar lazım.
Bir Fatiha için
bir taş,
bir isim,
bir başlangıç.
Altı kez “baba” denmişti ona,
şimdi altı kez
toprağa sesleniyor.
Ve karnında hayat taşıyan
eşinin adını
rüzgâr tamamlıyor.
Elekten geçen toprak değil,
insanlık.
Geriye kalan
bir baba,
bir dua
ve hâlâ atan
inatçı bir kalp.
Kayıt Tarihi : 21.1.2026 18:57:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiir, Gazze’de yaşayan 45 yaşındaki Mahmut İsmail Hamad’ın gerçek hikâyesinden ilhamla yazılmıştır. Mahmut, üç yıl süren yıkım ve soykırım boyunca altı çocuğunu ve hamile eşini kaybetmiştir. Elinde yalnızca basit bir elek, bir kazma ve bir kürekle, enkazların arasında onların kemiklerini aramaktadır. Onun yaptığı şey bir arayıştan ibaret değildir. Bu, bir babanın ve bir eşin hayata tutunma çabasıdır. Çünkü Mahmut için yas tutabilmenin, dua edebilmenin ve yeniden nefes alabilmenin tek yolu; sevdiklerini bulup toprağa vermek, bir mezar başında adlarını anabilmektir. Şiirde geçen “elek”, yalnızca bir araç değil; insanlığın elenmesini, geride kalan vicdanı ve sessizliği simgeler. Kazma ve kürek ise yıkımın değil, bir babanın son görevini yerine getirme iradesinin sembolüdür. Bu şiir, Gazze’de yaşanan acıların bir istatistik değil, isimleri, yüzleri ve hikâyeleri olan gerçek hayatlar olduğunu hatırlatmak için yazılmıştır. Mahmut İsmail Hamad’ın hikâyesi, bir babanın çocuklarını ararken dünyanın vicdanını da aradığı bir hikâyedir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!