Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
İstanbul sevdasını muhteşem bir şekilde anlatmışsınız saygılar.
ATİİLA ABİ SENİN ŞİİRLERİNİ ÇOCUKLUGUMDAN BERİ TAKİP EDERİM BİR EFSANEYE AĞIT ADLI ŞİİRİN ÜZERİNDE FAZLA YORUM YAPMAYA GEREK YOK TÜM İÇTENLİGİNLE ANLATILMASI GEREKENLERİ DİZELERİNDE ANLATMIŞSIN BAŞARILAR
Kulaklarımızda bir eski şiirin hüznü
Çınlar, sarsar ruhumuzu öyle derinden
Bir eski şiir, bir paslı hançer gibi işler
'Ol saltanatın yeller eser şimdi yerinde! '
Susarız,
Dudaklarımızda bir kilit olur utancımız
Susarız,
Uzar uzadıkça zaman
Büyür büyüdükçe yürek sancımız
Nemli gözlerimize bir soylu çağın aksi düşer
Alır zaman rıhtımından son halatı
'Gitme kal ' diyemediğimiz İstanbul! ..
Duygularınızın şahı olmuş bu mısralar !
Dudaklarımızda bir kilit olur utancımız
Büyür büyüdükçe yürek sancımız
Asıl burası can damarımızdan vurulduğumuz !
Bir eski şiir İstanbul'u ararız !
Noztalji yaşattınız bizlere !
Özlemlerimizi kırbaçladınız !
Yüreğimize s oylu çağın aksini düşürdünüz !
Tebrikler !
Bu şiir ile ilgili 3 tane yorum bulunmakta