Bir Düşüşün Günlüğü

bulut,
ben senin düşürdüğün harfim
gökyüzünün dudaklarından kopan
en sessiz itirafın.

sana inanmak
yeryüzüne düşmekti ve ben;
her damlamda
adını taşıdım toprağa.

sen yukarıda
bembeyaz bir unutma halinde
göç ederken rüzgarlarla,
ben her kaldırım taşında
seni yeniden anlattım dünyaya.

bilmezsin,
yağmur olmak biraz da
sana değememenin biçimidir.

ben seni sevdikçe
sen hafifledin,
ben düştükçe
sen göğe karıştın.

bir gün
tüm denizleri dolaşıp
buhar olup
yine sana döneceğime inandım.

sonra anladım:
bazı inançlar
düşmez—
insanın içinde
yavaşça boğulur.

çünkü bazı aşklar
yeryüzüne varır,
ama asla
bulutuna kavuşamaz.

—

ben
yeryüzünde biriken
küçük bir göl oldum sonra;
içinde senin gölgen var sanılan
ama aslında sadece
kararmış bir gökyüzünü taşıyan.

bir gece
rüzgar bana gerçeği fısıldadı:
bulutlar hatırlamaz
kendilerinden düşen yağmurları.

o zaman anladım,
senin için göğe yükselmek değil
kendini unutmak gerekiyormuş.

artık denizlere karışmayacağım.
artık göğe dönmek istemiyorum.

çünkü bazı yağmurlar
yeniden doğmayı reddeder.

ve ben artık
sana dönmek için yükselen bir buhar değilim—

toprağa gömülmüş
son inancımın
sessiz mezarıyım.