Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
aynı anda dünyanın çeşitli yerlerinde kimbilir neler oluyordu
kimi aç kimi yemeğin üstüne kahve siparişi verdi
kimi aşık kimi kaçık
kimi nankör kimi iyi fakat çaresiz
ve daha niceleri düşünelim elbette ama bizde çaresiz sıradan kullar güç yetmiyor
en azından zamanın ve tüketip yediklerimizin yaşadığımızın kıymetini bilelim
hastaneler dolu ve sağlığımız en önemlisi
kutluyorum sevgili şair
Sorgulayan,düşündüren dizelerinizi kutluyorum.
Saygımla.
keşke hep düşünsek ve düşündürebilsek ... Değil mi?
Bu şiir ile ilgili 3 tane yorum bulunmakta