Duman kokusu sinmiş üzerime
Toprak kokan elleriyle siler
Alnın terini, tozlu yüzler
Kimseler bilmez, ne biçim bir yalnızlıktır
Her yanını kavuran cehennem ateşi
Tanrıyı kızdırmışçasına çekilen acı
Sevmelerde yitirilen kimin hayatı
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta