Bazen sevdiğim adama
Onun beni ne kadar incittiğini, ona karşı savunmasızlığımı ağlayarak anlatmak istiyor bir yanım
Yanlış anlaşılmalarımızı, hayallerimizi ve isteklerimizi uzun uzadıya konuşmak istiyor canım,
Düştükçe ağlayıp ama düşmekten de vazgeçmeyen uslanmaz bir çocuk gibi
Yaralarımı ve kendimi hâlâ yaralayana teslim edesim geliyor ki bir umut belki sarsın ve anlasın beni.
Sonra büyümüş bir diğer yanım
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




İlki, Stockholm sendromu sanırım…
İkincisi de fazla sert…
Orta yolu bulmak, biraz zamana bırakıp, biraz rayına oturmasını beklemek…
Akmalı… Herşey yolunda gitmeli…
Güzel konu
Tebrikler
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta