Bir demli yalnızlık Şiiri - Barış Taşdem ...

Geçmişimle geleceğimi harmanladım,
Bir demli çay yaptım,
İçtim…
Ve içtim…
Ne tat kalmış, ne de lezzet.

Romancıların ilk satırlarında kaybolmuş cümlelerim,
Olaylar içinde yalnızlık çeken,
Sonunda kederlenen biriyim.
Okyanusun en karanlık dibinde yaşayan
Sessiz bir canlıyım ben.
Etrafım kalabalık,
Ama ben,
Kendimde bile yokum.

Yalnızım,
Kendi yalnızlığıma da yalnızım.

Kuytu köşelerde sigara içen,
Sigarasının en dibinde kendini gören biriyim.
Bir ben,
Bir de hüznüm.

Parçalanmış elbiselerin içinde
Gezen bir ölü gibi…
Ceset mi taşır bedeni,
Yoksa beden mi cesedi,
Bu kadar ağırlık neden?

Sudan ucuz şeylere bile
Kızar oldum artık.
Yine de
Mutluluğu sardığım tütünde ararım.

Herkes el pençe durmuş
Kahpe dünyanın önünde,
Fanilik kalkmış,
Bâkilik kalmış sanki.

Kimse mi bakmaz kendine aynada?
Bir benim,
Bir de kendim…
Sadece yalnızlık.