Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
çatlamış dudaklara bir damla su olabilmek veya
susamış çiçeğe ne kadar anlamlı ve insan ruhunu okşayan ifadeler
yüreğinize sağlık.
İşte 'özümüz bu' bizim...
Kim bilir kaç ninenin ağzından döküldü o dua.. Kim bilir hangi bilge söyledi de yayıldı ondan, gitti bizimle yurt tuttuğumuz her yere...
Bilir miydik çocukken.. Vücudumuzun, bize hayat veren kanımızın %70'i sudur?
Bilir miydik benzer biçimde dünya dediğimiz gezegenin de dörtte üçü, yani yaklaşık %70'i yine sudur...
İnsan öyle de bitkiler, hayvanlar farklı mı?
İnsanoğlu... Ne zaman susuz kalsa, ne zaman solan bir ağaç, bir çiçek, suya koşan bir serçenin sevincini görse... Su için tüm tehlikeleri göze alan yaban hayvanlarının o belgesellerini izlese.. Sanırım o zaman anlıyor ninelerimizin 'su gibi aziz ol' sözündeki kerameti...
Geçmişe doğru çok hoş bir gezintiydi, çok güzel bir şiirdi Öğretmenim..
Tebrik ederim... Ninenize, kendi ninemle birlikte rahmet dilerim..
Bu şiir ile ilgili 12 tane yorum bulunmakta