Bir daha böyle sevilmeyeceksin

Sen,
Evet sen sevmeyi bilmeyen sevdiğim,
Bu söyleyeceklerim sana son sözlerim,
Belki canın acıyacak belki de umursamayacaksın,
Kim bilir belki de bu satırları hiç duymayacaksın,
Yinede söylemek istiyorum,
Çünkü, gecelerce dinmeyen, beni uykularımdan eden, saatlerce boş bir duvarı seyrettiren, yüreğimin ortasında alevlendikce alevlenen bir acı, senin gidişin.
Sevgiden, güvenden yana dert yanan sevdiğim,
Sen öylesine
Sevgi nankörü oldun ki
Sana yetemediğimin farkına varamadım,
Ben sana ilaç olmaya çalışırken,
Sen çoktan başkasına şifa olmuşsun,
Şuan karşımda olsan biliyorum inkar edeceksin,
Suçlu sensin, senin yüzünden diyeceksin.
Öyle olsun,
sevdiğim beni suçlu bilsinler,
Ya sen gerçeği bildiğin halde, vicdanının sesini sustura bilecek misin.

Bil ki sevdiğim,
Bir daha böyle güzel sevilmeyeceksin.
Çalacak bir kapın kalmadığında,
O gözlerindeki ışıltı kaybolduğunda,
Bir başına kalıp gözyaşları içinde boğulduğunda,
anlayacaksın.
O diyeceksin,
Ne olursa olsun beni yalnız bırakmazdı.
Bana ev olurdu, yuva olurdu.
Beni koruyup kollar kimsenin kırmasına izin vermezdi diyeceksin.
Sen beni, sevdiğin tarafından canın yanınca anlayacaksın.
İşte o zaman herşey için çok geç olacak.
Pişman olup geri döndüğünde ben çoktan gitmiş olacağım.
Ve ben senin gözlerinde ihaneti gördüğümde, çoktan gitmiştim sevdiğim.
Çoktan gitmiştim.