Bir çocuk parkının koşesinden seyrettim bugün dünyayı
Kaydıraktan kayanlar kadar kısaydı mutluluk bır o kadarda zordu merdıvenlerı çıkmak.
Salıncakta oturmuş hüzünlü 20 yaşlarındakı kadını seyrettım gözleri boşluğa dalmış düşünüyordü kendince.
Bır de dönüp kendıme baktım ben bu dünyanın neresindeyim diye?
Şunu farkettım ki o çocuk parkının küşesinde yanlız olduğum gibi dünyada da yanlızım!
Ne kadınlar sevdim zaten yoktular
Yağmur giyerlerdi sonbaharla bir
Azıcık okşasam sanki çocuktular
Biraksam korkudan gözleri sislenir.
Ne kadınlar gördüm zaten yoktular
Devamını Oku
Yağmur giyerlerdi sonbaharla bir
Azıcık okşasam sanki çocuktular
Biraksam korkudan gözleri sislenir.
Ne kadınlar gördüm zaten yoktular




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta