Bir Çocuk Gördüm Televizyonda: Yersiz, Yurtsuz ve Annesiz
Yavaş yavaş gelişti,
Ve her şey birden oldu.
Ölümdü bu sefer kapımızı çalan,
İhanetti, bir insanlık suçuydu.
Bir günün sonu muydu, bir zulmün başlangıcı mı?
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta