Resmen bir çocuk gibi oturdum yatağıma ağladım bu gece.
Neden mi?
Olan biten her şeye...
Sonra aklıma sen geldin ruhum,
Sustum biran.
Bana söylediklerini ve yazdığın o son şiiri düşündüm,
“Sabret İncitanem” demiştin şiirinde.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta