Bir Çocuk Bir Özlem Şiiri - Mehmet Osman ...

İsli gaz lambasının yağlı katran kokusu
ve titrek ışığında bir çocuğun uykusu

silindir sobaların kızaran yanakları
mevsimin ürpertici uğuldayan rüzgârı

siyah beyaz ekranda cızırtılı görüntü
batan günün ardına teyellenen bir türkü

sütbeyaz duvarlarda asılı hayallerim
kaygılardan âzâde o çocuksu hallerim

elimden kayıp giden bir devri hatırlatır
gönlüme esrârengiz hikâyeler anlatır

kaf dağında s/alınan büyülü düşlerimiz
içtendi, sıcacıktı gamsız gülüşlerimiz

aynı kaba sallanan kaşıkların sesinde
herkes ayrı hülyada bir bulut tepesinde

sokaktan devşirilmiş katmerli n/asırlarla
dönerdik evimize her akşam, ne sırlarla

ev kalabalık, sıcak, yüzlerde tebessümler
âsûde bir huzurla mesrûr geçerdi günler

ve canlanır gözümde nefes veren bir b/akış
yüzünde yoksulluğun izlerinden bir nakış

lâkin öyle asâlet bulut/su gözlerinde
yorgun bir onur saklar yürek dehlizlerinde

ey benim eskimeyen, geçmeyen yürek sızım
titrer kalbim, aksine sen vurunca an/sızın

yaz sıcağında gölgem, zemheride örtümdün
bir nazlı zerrin gibi yüreğime gömüldün

göğümde yıldız iken kayıverdin meçhule
bilsen çocuk kalbimi koyuverdin ne hale

bir yangın, bir tufan, gidişin bir afetti
med vaktine uyanan hicran ki kıyametti

görmedim senden başka sabrı dağlardan yüce
tüm hüzünler sönerdi sen içime gülünce

d/izine yasladığım saçlarımı okşarken
sükûnet soluklardım elinde elim varken

nazlanırdım özgürce, bazen de abartarak
hırçınlığa dönerdi serzenişim artarak

öyle ki başarırdım taşırmayı sabrını
ve çekerdim üstüme öfkeli nazarını

küskün akşam üstleri çöküp duvar dibine
suçlu bakışlarını mıhlayıp gökyüzüne

bir el işaretine kilitlenmiş bir çocuk
tenini titretirken gün aşırı yorgunluk

yıldızlar hiç bu kadar ışıltılı olmazdı
hiçbir yere bu çocuk, bu denli sokulmazdı

yalnızca annesinin müşfik sığınağına
bırakırdı kendini büyülü kucağına

unuturdu ne varsa yüreğini daraltan
bir serçenin kalbiydi çocuk göğsünde atan

dalardı rüyaların tılsımlı bahçesine
dudağından dökülen cennetlerin sesine

uzaktı tam o anda tüm kederi dünyanın
bilmezdi tekrarı yok o ferhunde zamanın

özlüyorum anne mesut çocukluğumu
o mazinin içinde, en çok senin kokunu...