Bir Çocuğu Mutlu Etmek Şiiri - Hikmet Ça ...

Geçtiğimiz günlerde Sakarya İl Halk Sağlığı Müdürlüğü tarafından, T.C. Sağlık Bakanlığı kampanyaları kapsamında hayata geçirilen “Sağlıklı Yaşam Araçları” projesi çerçevesinde Kent Meydanı’nda 10 adet bisikletin kura ile dağıtılacağı anonsunu duydum. Ben de bir kura bileti alıp beklemeye başladım.

Niyetim başkaydı.

Eğer bisiklet bana çıkarsa, Yenikent İmam Hatip Ortaokulu’nda okuyan komşumuzun kızı Büse’ye hediye edecektim. Ailesinin bisiklet alacak imkânı yoktu. Mahallede yaşıtları pedallara basarken o sadece izlemekle yetiniyor, arkadaşları yorulursa bir tur ona veriliyordu. Onun gözlerindeki o mahzun bakışı görmemek mümkün değildi.

Kura çekimini beklerken Ziraat Bankası önünde Yenihaber Gazetesi’nden kardeşim Mustafa Kaya ile karşılaştım. O gün izindeymiş. Sohbet ederken durumu anlattım. “Kısmet olursa Büse’ye hediye edeceğim,” dedim.

Bir süre sonra bana dönüp sakin bir şekilde şunu söyledi:

“Hikmet amcam, o kura makbuzunu başka birine ver. Büse’nin bisikleti yarın evine gelecek.”

Şaşırdım.

İsmini açıklamak istemeyen bir hayırsever iş adamı, Büse’ye bisiklet alınmasını üstlenmişti. Ertesi gün bisiklet kapıya geldi. Büse’nin gözlerindeki sevinci tarif etmeye kelime yetmez. İşte o an anladım ki bir çocuğun yüreğine dokunmak, dünyadaki en büyük mutluluklardan biridir.

Çocuk yüreği kadar saf bir şey yoktur. Ve o yüreği sevindirmek kadar güzel bir amel de yoktur.

Bu vesileyle hem hayırsever iş adamına hem de aracı olan Mustafa Kaya kardeşime gönülden teşekkür ediyorum. Allah razı olsun.

Bir bayram sabahı Sevgili Peygamberimiz Muhammed, oynayan çocukların arasında bir kenarda mahzun duran yetim bir çocuğu görür. Yanına gider, hâlini sorar. Çocuk, babasının şehit olduğunu, annesinin başka biriyle evlendiğini ve ortada kaldığını anlatır.

Peygamber Efendimiz onun elinden tutar ve der ki:

“İster misin, baban ben olayım? Annen Aişe, amcan Ali, kardeşin Fatıma olsun?”

O çocuk, Resûlullah’ın yanında büyür. Vefat ettiğinde ise, “Şimdi gerçekten yetim kaldım,” diyerek ağlar. Sonrasında onu Ebu Bekir himayesine alır.

Eskiler boşuna dememiş:
“Asıl yetim, ilim ve edepten mahrum olandır.”

Bir hadis-i şerifte şöyle buyurulur:
“Cennette Ferah adı verilen bir köşk vardır. Oraya ancak çocukları sevindirenler girer.”

Belki hepimizin gücü büyük işler yapmaya yetmez. Ama bir çocuğun yüzünü güldürmeye çoğu zaman yeter.

Bazen bir bisiklet…
Bazen bir kitap…
Bazen de sadece bir sahipleniş…

Yeter ki bir çocuk yüreğine dokunabilelim.

Hikmet Metin Çavdar