Hatice
Çocukluğumun dizlerindeki
Umudun dinmeyen sancısı.
Yan komşumuzun
Benden birkaç yaş küçük çocuğu.
Annesi kızarken bile gülerdi
Güneşin dağınık saçlı kızı.
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta