Bir Çerçenin Serüveni Şiiri - Gülün Dikeni

Bir serçe kondu gül ağacına;
Titrek kanatlarında yağmur tanecikleri,
Ürkek bakışları delip geçiyordu
Zifiri karanlığını gecenin.

Gülün dikeni kanatırken tırnak arasını,
Korkuyordu ağlamaktan ve ölmekten.
"Ne gariptir şu dünya," dedi.
Yere düşmemi bekleyen şu kedi...

Gülü seveyim derken yüreklerine saplanan dikenlere aldırmayan şu Ademoğulları...

Oysa bu cılız bedenim tek lokma olur kediye.
Gülü alan sevgili, bir kez bile koklamadan ertesi gün çöpe atar.

Serçe açlık uğruna, gülü veren aşk uğruna...
Ve isimsiz nice Mecnunlar, Leylalar; kadir kıymet bilmezler elinde heba olan nice yaşamlar...

Günbegün, fütursuzca tükettiğimiz dünya...
Bir hayal uğruna geçen seneler, sınırsız ihtiraslar, yitirilen benlikler, yüzeysel dostluklar, teknolojiye yenik düşen gelenekler, çıkar uğruna yıkılan ülkeler...

Bir bölgede elinde silahla çocuklar, bir başka yerde çocuk fahişeler...
Afrika’da bir bardak su, bir lokma ekmek için...

Öte yanda ne halt edeceğini bilemeyip eğlence adına alkole, uyuşturucuya esir olan; ürettiği ölüm makinelerini satabilmek için milyonlarca insanı savaşa sürükleyenler...

Kaç tane daha dünya var dersiniz?
Ve kaç hayatımız daha olacak ki böyle zehir edip cehenneme çevirebileceğimiz?

Önce duygularımızı öldürdük yalanlarımızla, sonra insanlığımızı yitirdik hiçler uğruna.

Geçip giden zamanla; sevgili busesiyle uyanma düşleri, göçebe kuşların kanadında ulaşılamayacak menzillere uçtu gitti...

Umut dağları yıkılırken birer birer, kayboldu gülen gözlerimizin feri. Değer verdiklerimiz, değersizliğin isyan bayrağını açtılar.

Ne gidenler mutlu olabildi ne de geride kalanların acısı dindi...
Sen yine kanadında yağmur taneleriyle yüksel semaya be serçem!

Aldırma; gülüne de dikenine de...
Bir tebessüm gönder uçurtmalarıyla koşan çocuklara...
Bir de...

Metin KILIÇ
08.01.2013