Bir buket uzatiyorum Şiiri - Murat Ülkü

Bir buket uzatıyorum; bin yıllık kederi var,
Yaprağında saklıdır maziye ait yeminler.
Gül alını utançtan, lale gururdan alır,
Sanki dünya neşesi, bu dar bağda hapsolur.

Mevsimlerin elinden çalınmış ışıktır bu,
Nergiste derin uyku, yâseminde bin minnet...
Dikenleri saklıdır, tıpkı sırlarımız gibi,
Hem zehirli bir hançer, hem de şifa, hem medet.

Hangi bahçıvan böyle özenle derdi bu yarayı?
Hangi el yan yana koydu ak ile kapkarayı?
Bir çiçek demeti değil; bir ömrün özetidir,
Kimi vuslat müjdesi, kimi veda yüküdür.

Kuruyacak biliyorum, zamanın nefesiyle,
Boyun bükecek her renk, kendi dilsiz sesiyle.
Lakin şimdi tut bu kalbi, sanki bir can tutar gibi,
Fırtınalar dindiren, o en son liman gibi.

Papatyalar "seviyor" diyen bir beyaz nefer,
Menekşeler kadere ram olmuş, bekler sefer.
Bu buket senin olsun, derdi kokuna gizle,
Buluşalım o eski, o kanayan tek izle.

Bak, tam kalbinde duran bir hercai menekşe,
Sanki her yaprağında binlerce kırık kıssa...
Renklerin kavgası bitmiş, bir sükun başlamış,
Öylece duruyorlar; hem ölü hem de diri.

Kimi aşkın narıdır, kimi buzdan bir çehre,
Kimisi saklar tuzu, benzer acı bir nehre.
Sen bu çiçek demetini sadece bir süs mü sandın?
Onda dökülmemiş yaş, sitemli bin söz vardır.

Güneşe hasret büyür bir saksının ufkunda,
Can çekişir her anı, şimdi senin avucunda.
Geniz yakar bu koku, bir mazinin tortusu,
Yıkılmış saraylardan arda kalan son uyku.

Yavaşça dökülecek o ipekten yapraklar,
Onları da bekliyor dilsiz, kara topraklar.
Fakat rayihası kalır odanın her yerinde,
Tıpkı ismin gibi her, nefes verişlerimde.

Buket solar elbet de, bir avuç kuru dal kalır,
İnsan gider elbet de, sönük bir masal kalır.
Sen yine de bırakma bu solgun ilkbaharı,
Zira bu çiçek taşır kalbimdeki efkarı.

Bir düğüm atılmış ki, sanki bizim kaderimiz,
Birbirine sarılmış, kederli nefesimiz...
Bu buket biter iken başlasın yeni mevsim,
Artık her yaprağında sadece senin ismin.

Ve nihayet renk susar, koku çekilir derine,
Bir avuç hüzün çöker, koca dünya yerine.
Bu buket ne eldedir, ne vazoda, ne dildedir;
O solmayan bir yara, artık kalbimizdedir.