Otuzuncu Gün Şiiri - Hamza Mamaş

Dünya neler gördü.
Her mevsime yakıştı aşk.
Her saate yakıştı ayrılık.
Her acıyı yıkadı gözyaşı.
Kaç yüzyıl geçti sarhoş.
Kaç milyon aşk yaşandı ayık.
İster musallada.
İster vedayla.
Ölümden ağır ayrılık, ayrılık, ayrılık...

Sordum Nazım'a, hikmeti neydi aşkın.
Yüreği yine, yine, yine yakmanın anlamı neydi.
Ne gereği vardı yaşanan bunca ayrılığın.
Ne anlamı vardı,
Yüreğe yüklenen bunca acının.

Aşkın hikayesini dinledim yokluğunda.
Seni sordum Piraye'ye, Vera'ya, Lena'ya.
Nerededir, nasıldır, nicedir.
Nefesim nedir ki,
Canımdan aşkım öncedir.
Sende belki gündüzdür.
Bende sensiz gecedir.
Ayda bir gülüşüm aleni.
Her gün ağlamam gizlicedir.

Üstelik henüz bir ay geçmiş sensiz.
Otuz umutsuz gün,
Otuz ağlamaklı gece.
Daha yıllar geçecek.
İsmin ruhumda hece.
Ey yürek!
Ey onulmaz yaram.
Ey merhametsiz yar.
Sizi kim susturacak.
Yüreğimdeki yangını kim durduracak.
Yaşam hevesim bitti.
Beni kim öldürecek.