Bir Bilsen Şiiri - Bilal Bildik

Ne fırtınalar geçti içimden
Ne geceler devirdim bir bilsen
Sabahı olmayan nice geceler
Ve umutsuz nice yarınlar bekledim
Kurduğum pak hayallerim vardı
Elimi uzatmaya ramak kala önümden kaybolan
Ya sırtımı verdiğim toz kondurmadığım
Yaralandığım dostlarım peki
Bir acı hıçkırık gibi vurdular hep
Kendimi bırakmak yerine, onların gözlerine bakıp,
Tükenişime el çırpanlara inat
Tekrar kalktım ayağı
Bir bilsen sabahladığım geceleri
Yaşımdan büyük kalbime yediğim kurşunları
Hiç pes etmedim
Sona gelirken başlangıcı düşünmekten
Sonrakini beklerken yeni bir darbe yemekten
Vazgeçmedim içimde küçük bir ışık belirse bile
Hiç birinizden vazgeçmedim
Hep yeniden başlayan yanlarım
Ve olmayacağını bile bile hadi bir daha diyen taraflarım
İmkansıza inat olmasa bile denerim deyişim
Bir bilsen dertleri lokma yapıp atmalarımı
Küçük bir ışık görünce eskiyi unutmalarımı
Ve kimsesiz iken herkese yeten taraflarımı

Artık ondan olmaz diyenlere inat
Olmayan taraflarımın elinden tutmamı
Onlarla beraber hayata meydan okumamı
Düştüğüm yerden ayağa kalkmamı
Kaçan yaşama sevincimi hayata döndürmemi
Beni ben yapan herşeyle bir olup
Diğerlerini karşıma almamı
Korkularımın üstüne korkusuzca gitme yeminimi
Bilmezsin ki sen gibilerle olan savaşımı
Ve sen gibilere rağmen ben olabilmemi
Son kurşunum varken
Dimdik duruşu sen gibilere anlatmamı
Uçurumun en kenarına geldiğimde
Gözlerimdeki korkusuz bakışı
Kimsesiz kalıp güçlü durmayı bilmezsin
Kimsenin esaretine girmeyip
Tek başına başarmayı, ya da tükenmemi
Yorgun ruhumun,
Pes eden kalbimin,
Dağlanan, deşilen yaralarımın
Tekrar neden kanadığını bir bilsen
Bilmezsin ama sen bilmezsin
Bilsen de döner çeker gidersin
Benim üstesinden geldiğim şeylerin
Hayatın boyunca tekini bile görmezsin