Bir beyazlık düştü içime
Sabahın suçu yok bunda.
Soğuk bir sessizlikti bu
Dokunsam ses çıkaracak
Ama kimse duymayacak.
Unutulmuş bir şehrin ortasındayım şimdi
Haritaların bile vazgeçtiği
Sokaklar kendini hatırlamıyor
Evler pencerelerini içeri kapatmış
Her kapı, açılmamak için bir sebep biriktirmiş.
Beyazlık buraya yakışıyor ne masum ne temiz
Sadece uzun süre konuşulmamış
Cam kırıkları gibi duruyor içimde
Parlak ama keskin
Her umutta kendimi biraz daha kanatıyor
Ama kan görünmüyor.
Bir zamanlar adını bildiğim şeyler vardı
Şimdi hepsi suskun.
Harfler ağız değiştiriyor
Cümleler eksik doğuyor
Hatırlamak bile üşütüyor insanı bu şehirde.
Bir beyazlık düştü içime
Karanlığın zıddı değil, onun yorulmuş hali
Ne bağırıyor ne çağırıyor
Sadece duruyor.
Şimdi her şey biraz uzakta
Sesler geç kalıyor
Hatıralar adres sormuyor.
Bir şey bitti demiyorum,
Sadece,
içimdeki gürültü yoruldu.
Kayıt Tarihi : 20.1.2026 18:29:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!