Bir ben, bir de sıra dağlar

Yollar uzak kalmasın dağlara,
her dağ bir yola aşıktır.
Rüzgâr bile bilir yönünü,
her patika bir kalbin izidir.

Şehirler uzak kalmasın dağlara,
her şehir dağlara yürekten bağlıdır.
Betonun ardında bile bir dağ özlemi vardır,
insan, toprağa dönmeyi unutsa da dağ unutmaz.

Mevsimler döner etrafında,
bir yaz olursun — içimi kavuran sıcak,
bir kış olursun — dokunduğumda soğuk.
Bir ilkbahar olursun — gülüşünle açar umut,
bir sonbahar olursun — özleminle sararır yapraklar.

Mevsimler dağlar için hep aynıdır;
hep hüzün taşır, hep sessizdir,
her sabah sisle uyanır,
her akşam hüznüyle kapanır gökyüzü.

Gökyüzüne yakındır, aşıktır yıldızlara,
ay, onunla her gece saklambaç oynar.
Güneşten utanır bazen,
ışığına karışır dağların gururu.

Heybetlidir; gövdesinde sabır gizlidir,
taşlarında bin yıllık suskunluk.
Bir girdin mi, korku sarar içini;
bir yuttu mu, sesin yankıya karışır.
Kapılırsın o derinliğe,
zaman donar, kalbin taş kesilir.

Bir girdabın içindeymiş gibi,
ışık uzaklaşır, ama huzur kalır geriye.
O anda anlarsın:
dağ suskun değildir, sadece anlamaz dünyayı.

İçindeki dağ bir volkan olur,
sevgiden patlar, özlemle dolar.
Küllerinden yeşerir hatıralar,
kalbinde yankılanır bir isim —
söylemeden, unutmadan, anmadan.

Saçlarının parlaklığı ormanların ışıltısı gibi,
her telinde bir yol gizli,
her dalda bir dua,
her yaprakta bir sessizlik saklı.

Her kaya bir kalp olur,
senin kalbin en serti.
Taş dediğin bile zamanla yumuşar,
ama senin kalbin —
bin yıl geçse bile aynı kalır.

Dağlar dile gelse,
nehirler gözyaşı olsa,
ormanlar yangına dönse,
güneş soğusa,
ay senin uykuna düşse bile,
kalbin taş kalır.

Ne bir aşk,
ne bir söz,
ne de bir dua eritir seni.
Bir ben,
bir de sonu gelmeyen sıra dağlar...

İkimiz de aynı sessizliğe bakıyoruz,
ben susuyorum,
dağlar gibi.
Çünkü bazı sevgiler,
yalnızca sessizlikte yankılanır.