Bir Beklemenin Gece Monoloğu

Oysa beklemek bize umudumuzu kabzeden bir senaryoydu
Kim isterdi ki kesinleşmiş ayrılığı konu eden monoloğu
Aşkın tiryakiliği titretirken tenimizi
Yusuf’tan Züleyha’ya gelmeyen mektup bize sevişken ama içine edilgen bir ilhamken
Beklemek haddi aşmanın terbiyecisi miydi
Öyleyse ben oynamıyorum doktor
Kule diplerine sarkıtacak saçlarımı makaslar aldı
Kim inip kurtaracak şimdi beni içimde zindan kaldı
Kirli adamlar sokakların namusunu beklerken
Cumaya kadar gidebiliyor mahallenin bakkalları…
Bu hikâyede yok durmak
Ve çürük bir binanın temelinden gecekonduya atlamak istiyorum
Büyük düşünmüyorum doktor gökdelen hiç düşünmüyorum
Bu can tapulu değilken tene emanet yerleşimler dar geliyor göçebeliğimize
Sabah olacak üstünü ört sesim çıkılasıca bir pencere
Aşağı bakma
Atlantik çok uzakta
Beklemenin ter basıcında soğuk tatminkar davranmıyorsa
Ve hala adamlar elden düşme bir kirlilik mülküne tamah ediyorsa
Gözlerimi kapatıyorum hiç bir çilingir umut olamaz artık aşka bakmama
Yangından biraz roma kalsaydı bize
Biraz paris biraz dolce vita sıksaydık üzerimize
Daha mı iyi uyurduk ne
Öpüyorum iyi geceleri
Selametle….