Yine bir akşam üstü, gün batıyor sensiz,
Sararmış hazan yaprakları arasında
Ayrılık, yine aklımı esir alıyor,
Hesapız kitapsız ve ben yine çaresiz.
Uzakta bir yerlerde ışıklar sönüyor,
Boynu bükük iki sevgiliden habersiz,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta