Onu gördüm dün, bir başına sokakta.
Boynu bükük, mahzun, öylesine yürüyordu.
Adımları ürkek, belli ki bir şeyler kalmış ocakta.
Geride yavrusu kalmış ceylan gibi,
ayaklarını sürüyordu.
Saatlerce izledim, sonsuzluğa doğru gidiyor.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta