Karanlığına sığınırım gecenin
Tüm şehir ışıklara bürünürken
Örterim gözyaşlarımın üstünü
Gövdeler arasında bir başımayken
Etrafımı çevirir dört yanda duvarlar
Ben susarım , onlar konuşmazlar
Cevapsız sorular , sorusuz cevaplar
Beynimin içinde boğuşurken
Bir gemi ararım kimsesizler denizinde
Gaybın ufuklarında boğulurken
Âmâ olur gözler , yüzler görünmez
Bu deniz bu sular beni yutarken
Bir yol tutuyor , bir yol ki ıssız
Sokaklar dev bir zindan gibiyken
Sükûtun nabzını duyarım yalnız
Kaldırımlarda gölgemi çiğnerken
Yürüyorum karanlığın bağrına
Sonsuzluk böylesi çağrışırken
Bahtiyar olacağım belki de bir defa
Yalnızlığın senfonisi son kez çalarken
22 Mayıs 2025
Alparslan KaragözKayıt Tarihi : 29.06.2026 05:59:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!