Kalplerinde aşk işaretiyle doğar kimileri... Yeryüzüne gönül indiremez onlar... Hayatı ve insanları anlarlar,hayata ve insanlara merhamet duyarlar,ama hayatın ve onun içindeki insanların yaşadıkları gibi yaşamazlar.
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Devamını Oku
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Ne kadar güzel anlatmışsınız. Evet her toplum başındaki yöneticilerle saygı görür yada yerlerde sürünür.Tarihler boyunca pek çok lider çıkarmayı başaran Türk toplumu en büyük şansını büyük lider Atatürkle kullanmamıştır umarım. Bu günlerde de aklı selim ve güçlü bir lider ihtiyacını duyuyoruz şiirinizde dile gelmiş tebrikler....
Ne zaman bir dosta ihtiyaç duyarsananız dost olabildigim kadar burdayım. İSAK HOCAM..
Güzel ve anlamlıydı yine. Dilerim son bulur olumsuzluklar ve bu asil millet o başı da tekrar bulur. Selam ve sevgiler. Hüseyin Sığırtmaç
kutluyorum dost, böyle yürekler var oldukça o başlar bir gün halkın istediği gibi olacaklardır..
coşkulu, millet sevgisiyle dolu ve onurlu yüreği tekrara kutluyorum.
selam ve saygılarımla.
İshak Dost sizi bu şiirinizden dolayı Ayakta alkışlarım Da var mıki öyle baş??
Söylenecek şeyleri söylemiş,haykıruşlarınızdaki anlam ve mesaj büyük Ama duyan kim
Kutlarım seni çok güzel bir şiir Emek ve yüreğinize sağlık
www.mazlumzengin.com
:((( IYIKI VARSINIZ BU SITEDE DUYARLILIGINIZLA
Katılırım bu sevdaya.
selamlar bizden
hepimizin istediğini dile getirmişsiniz Sayın Özlü ....
tebrikler...
Helal olsun.!aynı isteklerde olan, susmayan yürekler konuşsun,konuşsun artık korkmadan ki ...özgürlüğümüzü alalım yeniden..baş eğmeyelim kefenimizi sırtımıza gerekirse bizde giyelim.!tebrikler üstad...kutluyorum sizi yürekliliğnizden dolayı..
Mezarını kazdırmış,
Salaasını verdirmiş,
Ülke çıkarlarını canından aziz bilmiş,
Kefeni sırtında,
Bir baş istiyorum.
Şiirin ustası vatan millet bayrak hastası sevgili kardeşim İsak bey .her zaman olduğu gibi düşündüren ibret dersi veren hakkı hakça savunan o duyarlı yüreğinden öpüyorum o güçlü kalemini kutlarım iyiki varsınız .bu güzel dizelerin her mısrasına canı ruhumla katılıyorum .bu paylaşımınız için sozsuz teşekkür ederim .şehitlerimize Allahtan rahmet vatan içinde milletimizede birlik beraberlik dilerim .Milli duygulu bir şiir kalemin eyüreğine sağlık sevgi ve saygılarımla Allaha emanet ol selam ve dua ile Tuncay Akdeniz
Bu şiir ile ilgili 44 tane yorum bulunmakta