Dağılan beyaz bulutlarda toplanmış mavi düşler
Haydi, umuda yolculuk başlıyor
Hareket etmek üzere kara tren!
Mavi giysiler içinde sandık aralarına gizlenmiş,
Son vagondaki yolcular sessiz.
Ve bağırıyor makinist,
Kalkış saati yolcu kalmasın!
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Mavi düşlerin rengi soluk…
Kayıplar içinde kaybolmuş bir avuç mutluluk
mükemmel dizeler umutlar hayatın yaşam dinamikleridir gün bugün değil varsa yarın yarınlar var
kurlarım muhabbetle
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta