Ve sen akıp giderken parmaklarımın arasından bakakaldım ardından,
Kahretmeye bile yetişemedi kalbim, sabretmek şöyle dursun...
Sıksam avucumu kalır miydi birkaç parçan
Yada hatıranın kokusu siner mi üzerime.
Sesine yaklaşasım varken nefesine kalınan hasretin cehenneminde kavrulan
Huzursuz ve gurursuz bir adım daha atmaya korkar oldum
Önüm uçurum,ardım kör kuyu..sesim kesik..ayaklarım yara..
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta