Yıllardır beklediğim aşkın sembolü,
Dolunayın sağındaki yıldızdı.
Bir ucu seni diğer ucu beni gösterirdi.
Yaşasaydık bile ayrı şehirlerde,
Buluşurduk her gece gökyüzünde.
Bir bulut perdesi geçseydi önüne,
Gözlerim hep geciken aşkı arardı.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta