Bakışın bir kapı aralığından hayata,
Sıkışıp kalmış ufacık bir arada.
Ne yüzün tam görünmekte,
Ne gülüşün,
Ne de yüzündeki hüznün.
Aralık dediğim gibi hepsi bir ara zamanda.
Gülümsemende,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
