Bir Akşam Vakti Şiiri - Görkem Tiryaki

Bir akşam vakti
Çıkıyor bütün bedenden
Ne dertler, ne yorgunluklar
İnsan bir mezar olmak istiyor
Geçiyorken dünyadan saniyeler, dakikalar

Bir akşam vakti
Baş mezar taşıma yağmurlar yağıyor
Üstümdeki toprak üşümeyeyim diye ısınıyor adeta
Gözlerim buğlanıyor

Bir akşam vakti
Işık görüyorum o buğlu gözlerin ardında
Ruhum çekiliyor dudaklarımın arasında
Direniyorum geri almak için

Bir akşam vakti
Duyuyorum mezarımın üzerindeki tepişme seslerini
Diyorum, ölüye de mi saygınız yok
Ama biliyorum yaşarken var mıydı kendine saygısı

Bir akşam vakti
Mezarımda bir gül bitiyor
Karanlık ve karamsar bir gül
Oda kendine bir mezar arıyor
Ordu'nun sokaklarında

Bir akşam vakti
Mezarımda elimde sayfalar
Yazıyor içlerinde ilahi kelamlar
Diyor Yunus
O derse, gönül üste kelam eder mi

Bir akşam vakti
Daralıyor kalbimin duvarları
Açmak istiyorum kefenimi
Toprak acıtmasa idi

Bir akşam vakti
Kalkıyorum mezarımdan
Dolaşıyorum alem alem
Arıyorum şu gönlü mesut edeni

Bir akşam vakti
Mezarımda bir hayalet dolaşıyor
Susuyorum
Kefenimin ardına saklanırcasına
Susuyorum

Bir akşam vakti
İnce bir uğultu geliyor kulağa
Sanki nefsimi meltemler gibi
Mezarımın penceresinden selam verir gibi

Bir akşam vakti
Yanıyor içim karanlıkta
Bedenim pamuğa çalmış
İçimin karanlığına savaş açmakta

Bir akşam vakti
Titriyor ellerim
Dişlerim cümbüş eliyor birbirleriyle
Bedenim asırlardır dost olduğu sırdaşını
Terk ediyor, usuldan terlerkene

Bir akşam vakti
Mezarımda bitiyor romanım
Aldığım reçetelerin ilaçların
Tesirinde kalmış bir garip
Ve ben ölüyorum

Bir akşam vakti
Davullar vuruyor göğüsümde
Nefesim inince mahremime
Hissediyorum

Bir akşam vakti
Herkes siyah giyinmiş sanki o gül gibi
Belli ki suratlarda da yas var
Tek bir kişi hariç, gülümsüyor bana
Susuyor, konuşmuyor
Sadece elini uzatmış bekliyor
26/11/2025