İstanbul'dan İzmir'e denizin olduğu her yerde.
Uzaklardan bir feryat, incecik, camdan ince,
Küçük bir canlıdan kopar, sanki dert dağlayınca.
Meğer yere düşmüş emziği, bütün kederi buymuş,
Kimseler işitmez mi? Gök kubbe mi uyumuş?
O emziği yıkayıp sunmaktır bütün hüner,
Bir damla suyla silinir o devasa keder.
Hayatta ben en çok babamı sevdim
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim
Devamını Oku
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta