Bir Adam Tanıdım Şiiri - Nejla Turan

Bir adam tanıdım,
Suskunluğu kalabalıktı
Konuşsa da hep yarım bırakırdı cümleleri
Sanki tamamlasaydı
İçinden bir şehir yıkılacaktı

Bir adam tanıdım
Gülüşü vakitsizdi
Ne tam sevinçti
Ne de hüzün
Daha çok alışılmış bir kaybın izi gibiydi yüzünde

Bir adam tanıdım
Omuzlarında geçmişin tortusu
Gözlerinde yalnızlığın yükü vardı
Hep gitmeler vardı hayatında
Kendini anlatamadığı

Bir adam tanıdım
Sevmesi sessizceydi
Adını anmadan sahiplenir
Dokunmadan sarardı yaraları

Bir adam tanıdım
Yorgundu ama yenik değildi
Her düştüğünde pes etmeyen
Umutlarını tüketmeyen
Bir adam tanıdım

Bir adam tanıdım
Adam gibi adam
Bir adam tanıdım

Nejla Turan