Tesadüfen tanımıştım,
Ana yok, baba yok...
Sırtta, bir mintan yok...
Üç abi var, ikisi kendi halinde,
Biri idamlık, fayda yok...
“Hiç ağlamadım, abi” diyordu,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




bu şiiri sesinizden sizden defalarca dinlemiştim
şimdi burada kaçırdığım dizeleri okuma fırsatım oldu
teşekkürler
sonsuz sevgi ve saygılarımla her ikinize de
Tansel Yegen
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta