Şimdi tüm kelimelerim gözlerinin koyu kahvesinde gizli kaldı
Ne varsa hayata dair bir bir unuttum işte
Nerden bilebilirdim ki bir akşam üstü çıkıp gideceğini
Bilseydim serseri bir kurşun gibi gideceğini
Göğsümü siper eder öylece beklerdim seni
Bir düş kurmazdım seninle
Çizmedim bir gelecek gözlerinde
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta