bir gülüşün güneş gibi aydınlatacak
bahçemde solan çiçekleri mi
bir bakışın yeniden yeşertecek
içimde büyüyen özlemine
bir dokunuşun son verecek
bakışın gülüşün dokunuşun
bana yeniden hayat verecek
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Soru takılarını neden ayırmaz bu antolojinin gediklisi, anlayamam bir türlü...
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta