Gündüz ayrı bir ben, gece ayrı bir benim...
Aynalar da tanıktır gözlerimden.
Gündüzler,sabahın ilk uyanışında sessizce çarpar dilime. Sonralar vurdumduymaz, belirli anlarda yanlışlıklara kalemler kırarım. Hiç umursamadan ardımdakilere hissiyatsız ya da en küçük noktayı bile dışa vurmayan soğuk taş duvarlarımı fırlatırım.
Güneş, batarken karanlığa, yavaş yavaş içime doğar, göstermeden ışıklarını, eritir yüreğimde ki taş duvarları ve doyumsuz mideme yönelirim ilk an'larında akşamın. Sıvışırım sıcaklığın kenarına ve mayışırım ilerliyen bir kaç saate.
Zindan iki hece, Mehmed'im lâfta!
Baba katiliyle baban bir safta!
Bir de, geri adam, boynunda yafta...
Halimi düşünüp yanma Mehmed'im!
Kavuşmak mı? .. Belki... Daha ölmedim!
Devamını Oku
Baba katiliyle baban bir safta!
Bir de, geri adam, boynunda yafta...
Halimi düşünüp yanma Mehmed'im!
Kavuşmak mı? .. Belki... Daha ölmedim!



