Bilmiyorum Şiiri - Rumeysa Merve

En son odamı ne zaman topladım, bilmiyorum
Tozlar mı bastı, yoksa hayat mı darmadağın etti beni?
En son ne zaman samimi bir gülümseme kondurdum yüzüme,
Hatırlamıyorum… belki de sadece unuttum nasıl gülümsenirdi.

İçim rahat bir uykuya en son ne zaman daldı,
Kaç gece geçti uyanmak istemeden, sayamadım.
Yalnız hissetmeden uyumak isterdim...
Tıpkı çocukluğumda okunan bir masalın en son cümlesi.

Her gün, bir kahveyle bir ölüm arasında kalıyorum
Yorgunum…
Bitmeyen bu seçme zorunluluğundan,
Bir yudum huzur bile haram sanki bana.

Sol kolumda yerleşmiş bir ağrı,
Sanki kalbimin ta kendisi sancıyor.
Yankılanıyor her seçimimde o ağrı
İnsanların yüzü,
Her geçen gün daha çok kusuyor üstüme iğrençliğini.

Ve bu geçmeyen mide bulantısı...
Ne yediğimden, ne düşündüğümden
Sadece hayat mideme oturmuş gibi.

Bıktım.
Gerçekten, sessizce ve derinden