Işığın görmeye ihtiyacı yok
elleri okşayıcı bir gök
kararıyor gittikçe
bilmiyorsun
dünya dönüyor
bin bir dolapla kanarken içinden
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




başlangıcımı
zamanın başlangıcımı ilk bakışın
her doğuş ölüme yedeklenir
ölüm yok
bilmiyorsun
Çarpıcı tesbitler etkili bir dille işaretlenmiş,şiir olmuş..İyi olmuş elbet..
Selam.
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta