Nereye varacak yolun sonu,
Vardığında ben kim ve ya ne olacağım bilmiyorum.
Sonbaharın birinde öylesine eğrelti dururken dalımda
Rüzgâr önüne kattı beni ,
Uçuyorum ama kuş değilim, savuruluyorum.
Nefes alıyorum ama soluksuzum , daralıyorum.
Umut etmeyi umut etmek istiyorum.
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta