Dostlarım karga olup çöktü başıma
Leyla’m koyup gitti yalnız bir başıma
Zehir koydular ekmeğime aşıma
Bilmem feleğin bana kastı ne
Akraba dediklerim cebimden çıktı
Dost dediğim yüreğimde yara açtı
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
