Bilmedin Kıymetimi Şiiri - Hamit Atay

Bilmedin Kıymetimi

Sana yollarımı serdim, ayakların üşümesin diye,
Geceleri yıldızları topladım, karanlıkta kaybolma diye.
Sözlerimi ipek gibi dokudum kalbine,
Ama sen, bir rüzgâr gibi savurup gittin hepsini...

Bir zamanlar adımı ezberleyen dudakların,
Şimdi yabancı gibi susuyor.
Ne bir selam kaldı geriye, ne bir hatıra,
Sanki hiç yaşanmamış gibi günlerimiz...

Bilmedin kıymetimi be güzelim,
Ne gözlerimdeki ışığı gördün,
Ne de içimde yanan yangınları.
Oysa ben, senin için kül olurdum,
Sen bir kıvılcımı bile sakınırdın benden...

Kaç gece uykusuz kaldım, düşündüm durdum,
Nerde yanlış yaptım, nerede kaybettim seni?
Oysa ben hep aynıydım, hep yanında,
Ama senin gözlerin çoktan uzaklara dalmıştı...

Şimdi dön desen de dönmem,
O eski ben değilim artık.
Acıyı bal eyledim, yolları ezberledim,
Sensiz de yürünürmüş meğer...

Ama bil, bir gün olur da hatırlarsan beni,
İçin burkulur, kalbin titrer belki.
İşte o zaman anlayacaksın geç de olsa,
Ben seni nasıl sevmişim,
Sen beni nasıl kaybetmişsin...
Hamit Atay