Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
'biliyormusun,
hani düşünüyorum da ara sıra
ve dalıp gidiyorum uzaklara.....
yıllarca ve yıllarca,
neyi çok istedimse
ve kimi çok sevdimse hayatımda,
ya hiç yaşanmadılar
ya da hiç olmadılar yanımda....
kimi zaman,
paslı zincirler dolayıp yüreğime
ömrümü kendim tutsak ettim
körü körüne....
belki de bu tuzakları ben,
kendi ellerimle gizledim
gençliğimin sevda bahçelerine...'
Ya...evet sevgili şair ...ne kadar doğru...yüreğinize sağlık...su gibi , yalın.. apaçık ve gerçek.
ve herzamanki givi 'vefâ' İstanbul'da bir semt adı...:(
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta