Yıllarca,asırlarca en ön saflarda,
En aşağılık yerlerde,
Yarı aç yarı tok yaşayan,
Nasırlı elleriyle toprağa can veren,
İş kazalarıyla hayatları kararan,
Emekleri sömürülen,
Gecekondularda yaşamaları bile,
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Çok güzel bir söylev ve ajitasyon yazısı. Bu açıdan duyarlık ve heyecanın dozajı mükemmel. Ama olaya 'şiir' penceresinden bakacak olursak... İçinde şiirsel çağrışımlar ve imgeler taşısa da düz anlatımın ağırlığı var şiirde. Ses ve biçim yönünden de şiirin kelebek kanatları, düzyazının ağırlığına dayanamamış. İçerik harika!
Neden kimse yorum yazmamış hayret doğrusu !
O kadar güzel ki anlatım hayran kaldım
Tebrikler ağabey
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta