Nereye koşturduğunu bilemediğim -soğuk,gülümserlikten uzak- şehirdi,
İçinde sıkışıp kalmış çoçukluklarım...ki hala anlatamadığım...
Ve bunların önüne geçen;'her görüşümde tasviri gereken' bir deniz,
Çıkar idi karşıma;içinde selamlamam gereken kırılgan nesneler...
Kırılgan gözlerin;uzaklığınca yorgunluk,
Tarifsizlik içinde,hala dışa vuramadığım,his dışı bir korkuyla...
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta