Bir gün gelir, biter bu yolculuk,
Hayatın rüzgarında savrulur her ruh.
Dünya dediğin bir misafirhane,
Nasıl olsa hepimiz gitmeyecek miyiz?
Bu hayat sahnesinde birer oyuncuyuz,
Kimi zaman sevinçli, kimi zaman hüzünlüyüz.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta