Bilindik Acılar Şiiri - Şule Akşit

Hayatın bilmediğim bir yerden soru sormayı bıraktığı günler çoktan geçti .
Şimdi her acı, adını ezbere bildiğim bir misafir...
Gidenlerin boşluğuna bakıp da iç çekmiyorum diye,
Yüreğimi kederden azade, kalbimi taştan sanıyorlar.
Oysa yalnızlık artık sınav değil;
Ben yıllar boyunca,
Yüzlerce gün batımı sessizliğinde
Olmayışlarını içimde sızlattım , alıştım.
Ayrı ayrı, teker teker,
Her birinin kimsesizliğinin gölgesinde ağladım sessizce;
Dünyayı içimdeki yıkımın gürültüsüne ortak etmedim, duyurmadım.
Hep metanetli, hep güçlü, hep çiçek…
Tebessümümün ardında topladım kırılıp dökülen, dağılan yerlerimi.
Onlara göstermediğim acıların en yorgun yerinde büyüdüm.
Bilmiyorlar—
Tavrımı sertlik sanıyorlar,
Oysa bir ruhun kendine gelme halidir bu "netlik".
Vaktiyle kendiyle yüzleşmeyen,
Yıllar içinde yüzsüzleşir.
Vicdansızların merhamet dilendiği günleri de
Görür zamanla insan. Ne fayda?
Siz tutacakken görmediğiniz o elim,
Ben bıraktığımda mı göründü gözünüze?
Yok, kin tutmak değil;
Ayna tutmak ikiyüzlülüğünüze.
Bugün olanlar sizin için şaşkınlık,
Benim içinse gecikmiş bir gerçeklik.
Yoksa yoktur elini tutan , sırtına el koyan…
“Yoktunuz”—elimi kendi elim tuttu,
Gözpınarlarım kurudu.
Boğazımdaki düğüm,
Koca bir mağaranın ağzındaki kaya gibi...
İçeride ne var, bence hiç sormayın.
Şimdi sizden nasıl vazgeçtiğime hayret ediyorsunuz.
Sizden vazgeçmedim; kendimden taraf oldum sadece.
Yıllar boyunca o kadar yoruldu ki ruhum... Anca kendime yetiyor gücüm
Tabii nereden bileceksiniz; yoktunuz.
Hatırlayın: Bu senaryonun kalemi sizin elinizdeydi.
Ben inanırım: “Olmayışın” şakası olmaz.
Şimdi, “Yokuz” deseniz—zaten yoktunuz;
“Geldik” deseniz,
Şaka der, gülerim.
— Şule Akşit 5.03.2026