Uzun ömür yaşadıkları iddia edilen
güngörmüş karganın yalana mı ihtiyacı vardı?
Hem kimdi ki insan?
Kanatsız ve korkak, habire kuşlara öykünen...
Diyordu, bilgelik; çok değildir konuşmak, dinlemektir göğün altında kendini
Gel; n'olursun, içimde umûdum tükenmeden!
Gel; bak bu kahrım beni, mağlûb edip yenmeden!
Gel diyorum, gel artık; son bulsun ızdırâbım!
Gel de yüzler süreyim; kıblegâhım, mihrâbım! ..
Devamını Oku
Gel; bak bu kahrım beni, mağlûb edip yenmeden!
Gel diyorum, gel artık; son bulsun ızdırâbım!
Gel de yüzler süreyim; kıblegâhım, mihrâbım! ..




En bilge insanın bile, imrendiği aptallar vardır. Bu bir sır olarak hep kalacak. Yorgun bilgenin içinde.
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta