Bilge Dünya Şiiri - Muhammet Mustafa Güldal

Dünya herkese bir şey öğretir.
Kimi acıyı öğrenir,
kimi ızdırabı,
kimi pişmanlığı,
kimi de geç kalmayı…

Ama elbet öğretir.

Dünya…
Herkes tarafından tanınan bir bilge.
İçinde trilyonlarca ihtimal taşıyan bir bilge.

Aşıkları kavuşturan da odur,
bir anneyi evladına gömen de…
Bir çocuğun kalbindeki en sert bağı,
yine kendi toprağına alan da odur.

Babayı sabah akşam ailesi için tüketen,
insanı küçücük yaşta koşturmaya başlatan,
ve yere serilene kadar çalıştıran da odur.

En güzel manzaraları gösterir,
cananın yüzünü açar.
Sonra kötüyü başa taç eder,
iyiyi yorgun düşürür.

Bazen kelimeleri boğazına dizer,
ifade edemediklerini kutsal sözlere dönüştürür.
Bazen omzuna çöker,
“Yaz.” der.
“Düşün.” der.
“Yan.” der.

Sorarsın bir gün:
“Neden böylesin?”

Bilge gülümser:
“Sen her şeyi öğren diye.”

Ve bir gün…
Dünya susar.
Üzerine toprak örtülür.

Canından çok sevdiklerin bir bir dağılır.
Yıllarını verdiğin iş,
ertesi sabah bir başkasına sarılır
sanki seni hiç tanımamış gibi.

Söyle…
Sana da öyle yapmadı mı?

Geriye bıraktığın çocuklar
artık bilgenin çocuklarıdır.
Eğer isterse seni bilirler.
İstemezse bir isimden ibaret kalırsın.

Ve vakit gelir.
Bilge sana bakar.

“Ben,” der,
“sana çok şey öğrettim.
Öğrenebildin mi?”